Residence Zee Toscane :: Villa Mazzanta

RESIDENCE IN DE VILLA VAN CLARA CALAMAI
(artikel uit de krant ‘Il Tirreno’,19/06/2005)

de gravin Clara Calamai. Het beeld van de aktrice Clara Calami, in de zon gelegen op het privéé strandje van ville Mazzanta, ligt nog steeds in de herinnering van vele Rossignese ‘jongeren’ uit de jaren zestig en zeventig. Juist dit meesterlijk gebouw, wat indertijd het eerste luxe onderkomen was in Rosignano, wordt heden te daag omgebouwd tot residence...De villa van de filmaktrice ( Calamai herkreeg de titel van gravin door de graaf Alberto Bonzi te trouwen, haar anticomformistisch gedrag (ook voor de camera) was der tijd veel besproken) heeft net zoals de mitologische uit de as verrijsende Phoenix, veel ten onder gegaan.
De Villa dateert uit de jaren viertig, het is een lux onderkomen aan zee, gelegen in het groen, op een geisoleerde ligging en met een privéé strandje. Gedurende de jaren is de villa in handen gevallen van vele verschillende eigenaars: in de jaren 50 gaf Calamai de villa over aan een edelman uit Noord Italiё, terwijl een ander gedeelte van het onderkomen werd opgekocht door de eigenaars van de verffabriek ‘Max Mayer’. Vervolgens in 1952, viel de villa en vele van de rondliggende terreinen, in de handen van Salvatore Ciarlo. Rondom 1975, in de tijd dat Mazzanta uitgroeide als urbanistich stadje, bekwam de villa een zee vakantieoord voor kinderen van de Asl van Volterra. In de eerste helft van de jaren 90 viel de villa buiten gebruik, om niet in een compleet verval te komen, werd de villa door de eigenaars Asl te koop gezet.
De Villa werd in 2001 opkocht, voor 850 duizend euro, door de makelaarsmaatschappij van Massimo Sobrini. Voor Sobrini, rapresenteert Villa Mazzanta een laatste investering in het toeristen sektoor daar Sobrini reeds eigenaar is van residence Stella del Mare en socio is van een andere camping in de omgeving, ‘il Mare Blu’.
“In al deze tijd”, legt Massimo Sobrini uit, “is het ons niet gelukt om tot de juiste datering te komen van het jaar van de constructie van de villa, wat zeker is is dat de villa uit de jaren veertig dateert. Villa Mazzanta was in der tijd de eerste villa, rondom bestonden er slechts enkele landshuizen en dorpshuisjes. De bouw van de villa heeft vele architektonische eigenschappen, analogisch aan kolonies van Calabrone.”
“Gedurende de afgelopen jaren heeft de villa drie belangrijke restauraties ondernomen”, legt Sobrini uit, “ wij hebben geen enkel teken van de aktrice gevonden, slechts een baksteen met het schild van de edele familie Bonzi, waar Calamai deel van uit nam door de graaf Alberto getrouwd te hebben.”
Het eerste beeld op het italiaanse scherm van een ontbloten borst was van haar: Clara Calamai. Het was 1941 en Calamai interpreteerde “La cena delle beffe” van Alessandro Blasetti, een scene uit het omonime theaterstuk van Sam Benelli.
Volgens de officiele verklaring, die de aktrice gedurende heel haar leven voor waar achtte, was Clara Calamai in september 1915 in Prato geboren; bij haar dood in 1998 in Rimini,ontdekte men echter dat zij in werkelijkheid in 1909 was geboren! In Prato groeide Clara, tot haar 18e, op in het huis in via Della Robbia. Clara was dochter van de fiorenteinse stationschef, Priamo Grazzini.
Clara verliet zeer jong Prato om een ongelukkig liefdesverhaal met een oudere man achterwege te laten; dit was slechts het begin van een lange en belangrijke filmcarrière.
Clara genoot van een schoonheid dat niet aan het oog ontrokken kon worden, de eerste die haar schoonheid ontdekte was Eugenio Fontana, een filmproducent die nieuwe gezichten nodig had voor zijn film “Pietro Micca”.
De regiseur Aldo Vergano begon de lange carrière van de aktrice: meer dan dertig films in twintig jaar waaronder de onvergetelijke films zoals ‘Ossessione’ (Obsessie) en ‘Le notti bianche’ (De witte nachten) van Luchino Visconti en L'adultera (1946) van Duilio Coletti,winnaar van deNastro d'Argento.
Vele jaren later, in 1975, wordt Calamai door, Dario Argento gevraagd om een rol te interpreteren in Profondo rosso (Diep rood), het was 1975: haar interpretatie en de film zelf behoren tot op vandaag de dag tot de cult van de cinema liefhebbers.
Clara Calamai heeft vooral na het huwelijk met de graaf Bonzi, vele zomers doorgebracht in de Villa della Mazzanta Het gebeurde vaak dat de doprsbewoners met nieuwsgierige blikken de villa benaderden om de schoonheid van de aktrice van dichtbij te kunnen aanschouwen.

Clara Calamai, overleden in Rimini op de leeftijd van 89 jaar, is waarschijnlijk één van de eerste «vip» geweest op onze stranden. Lang voordat Castiglioncello het oort werd voor ‘filmmakers’ in de jaren 60 (Sordi, Mastroianni, Gassman…), had Calamai deze, in de tijd geisoleerde zone van Mazzanta uitgekozen als onderkomen en kwam hier vooral ‘s zomers tijdens de pauses.
In de jaren 40, tijdens het hoogtepunt van haar carrière tot in de jaren 50, bestond het bijna geheime onderkomen van Clara Calamai uit een mooie villa slechts omgeven door weilanden en enkele boerderijtjes. Vanaf hier kon de aktrice het in der tijd bijna lege strand gemakkelijk bereiken en zonder gestoord te worden van zon en zee genieten. Onder de herinneringeren van de dorpsbewoners, wat bijna legendes zijn, herinnert men de anekdote waarin de mooie aktrice ongewild ontdekt wordt door enkele vissers tijdens het bloot zonnen op een bootje op zee in Molino a Fuoco.
Een uitzonderlijke gebeurtenis in die jaren, waarbij de ‘faam’ van de pratese diva goed ten boven komt: de eerste aktrice met een ontbloten borst op het scherm in de beroemde scène van de de film «La cena delle beffe», 1942. Het «geheime onderkomen» van Calamai, in villa Mazzanta wat zich toendertijd nog in een wilde Maremma bevond, was bijna onbekend in die jaren, ook zelfs nadat de aktrice een kleine vliegveldje aan had laten bouwen om via de lucht haar vakantie oorten te kunnen bereiken. De «persfotografen» bestonden toen nog niet, en ook tv en journalisten lieten de diva’s in die tijd nog te rust. In die tijd was Mazzanta slechts een gehuchtje dat bestond uit vier boerderijtjes in de velden. Ook in Vada, waar de cinema nog niet bestond, stak men meer energie in aan het opbouwen van de omgeving na de oorlog dan in de filmwereld.